Z tej okazji do końca miesiąca przedstawię Wam spółki, które siedzą w portfelu NARO-SLCT.

Na pierwszy ogień oczywiście największy zwycięzca tego kwartału, czyli: FLEX.

Kupiłem Flexa 19 marca po 62,91 USD za akcję.

Nie dlatego, że obudziłem się rano i pomyślałem: „O tak, dziś zostanę znawcą produkcji elektroniki”. Bez przesady. Ja też mam życie.

Flex wyszedł mi z rentgenu AVUS, który jest źródłem całego zamieszania z portfelami NARO. Był znacznie przeważony przez tego ETF-a względem indeksu Russell 3000, który AVUS ma „ulepszać”. Czyli mój algorytmiczny wykrywacz anomalii zapukał i powiedział:

„Ej, tu wielki fundusz quality/value coś wie albo przynajmniej mocno podejrzewa”.

Połowa marca to był moment, kiedy prawie wszystko można było kupić na fair value albo z dyskontem do fair value, więc stwierdziłem, że wchodzę.

Co to w ogóle jest Flex?

W uproszczeniu: firma, która pomaga wielkim graczom projektować, produkować, składać i ogarniać fizyczną stronę technologicznego świata. Elektronika, infrastruktura, zasilanie, data center, przemysł, medycyna.

Taki gość od kabli, modułów, zasilania i rzeczy, bez których AI mogłaby sobie co najwyżej pisać smutne wiersze o chmurze, której nikt nie zbudował.

Pierwotna teza była prosta: Flex nie jest już tylko nudnym EMS-em, czyli firmą z gatunku: „dajcie nam projekt, a my wam to tanio złożymy”.

Nie była to zresztą teza odkrywcza. Flex był już po trzycyfrowym wzroście kursu w miesiącach poprzedzających moje wejście, więc rynek ją znał — nawet jeśli w polskich internetach o spółce mało się mówi.

Spółka zaczęła przesuwać się w stronę bardziej wartościowych kompetencji: zasilanie, chłodzenie, infrastruktura data center, usługi inżynieryjne, produkty własne. Innymi słowy: mniej „fabryka śrubek”, więcej „łopaty, kilofy i bezpieczniki dla gorączki złota AI”.

Wszedłem w marcu, a na koniec kwietnia przyszły pierwsze wyniki i zarząd powiedział mniej więcej:

„Wiecie co? Ta najbardziej sexy część, Cloud & Power Infrastructure, idzie do osobnej spółki”.

Czyli z jednego Flexa ma zrobić się:

1. SpinCo — potencjalna spółka fisherowska od infrastruktury AI i zasilania.
2. Stary Flex — potencjalna spółka lynchowska: mniej błyszcząca, bardziej gotówkowa, nudna, ale jeśli rynek wyrzuci ją jak paragon z Dino, to właśnie wtedy zrobi się dla mnie ciekawie.

Na dziś moja decyzja jest prosta: HOLD.

Nie dokładam po euforycznym wybiciu, bo rynek zdążył już wypić trzy energetyki, założyć pelerynę i wycenić sporo sukcesu z góry. Wręcz przeciwnie — lekko zmniejszyłem pozycję.

Ale też nie sprzedaję tylko dlatego, że mam ponad 100% zysku.

To ważna lekcja dla każdego, kto przebiera nóżkami, gdy akcje podrożeją o 20%. Największy błąd inwestora czasem polega na tym, że za szybko zabija zwycięzcę, bo nie rozumie, dlaczego spółka wygrywa.

Flex zostaje w portfelu.

Nowe zakupy zacząłbym rozważać dopiero przy zejściu poniżej 95 USD, a mocniejszą akumulację raczej bliżej 80–85 USD — oczywiście przy nienaruszonych fundamentach.

Po podziale daję pozycji 2–4 kwartały immunitetu. Dopiero później zdecyduję, czy zostawiam obie części, jedną, czy żadną. Na dziś zakładam raczej, że będę chciał zachować obie, bo obie części biznesu bardzo do mnie przemawiają.

Oczywiście nie jest to porada inwestycyjna. Nie jestem doradcą inwestycyjnym ani internetowym guru. Jestem akcjonariuszem, a moje kompetencje do udzielania porad są mniej więcej takie jak księdza do prowadzenia nauk przedmałżeńskich — tylko że ja mam akcje, a ksiądz nie ma nawet żony.

Już ten goryl Kiyomasa z japońskiego zoo wie od niego więcej o małżeństwie.

- Oryginalny post z 12 czerwca 2026