No właśnie. Tymczasem, 18 czerwca Kroger pokazał wyniki, w których zysk za akcję nie dowiózł konsensusu analityków o 1 centa.** Nie chcę pytać jak analitycy odpowiadają na powyższe pytanie ekspedientki,** ale akcje Krogera spadły o około 8%. Największy jednodniowy zjazd kursu tej spółki od pięciu lat.

To trochę tak, jakbyście na pytanie “mogę być winna grosika?” wezwali antyterrorystów i faceta z megafonem krzyczącego: „KASA NR 2 NIE MA PEŁNEGO POKRYCIA W GOTÓWCE”.

I właśnie dlatego przypadek Krogera jest ciekawy. Nie jest sexy. Nie przehype’owany. Nikt nie opowiada znajomym: „Słuchajcie, siedzę po kurek w spożywce. Kapitalna ekspozycja na konserwy, mleko i rotację papieru toaletowego”. Nie ma tam robotaksówek. Nie ma chipów do AI. Nie ma rakiet ani komputerów kwantowych. Kroger to trochę takie Dino tylko ładne, amerykańskie. Około 2700 sklepów. Dziesiątki lokalnych marek. Dane milionów gospodarstw domowych. Produkty, które ludzie kupują niezależnie od tego, czy gospodarka jest w boomie, recesji, pandemii, czy właśnie wita się z obcą cywilizacją jak u Spilberga.

To jest dokładnie ten typ biznesu, który inwestorzy ignorują, dopóki nie przychodzi korekta i nagle wszyscy odkrywają, że jednak fajnie mieć w portfelu coś, co nie zależy od tego, czy Nasdaq się jednak nie zesra.

Jeśli śledzicie ten fanpage to może pamiętacie co to GARP. Growth at Reasonable Price. Kupujesz wzrost, ale nie przepłacasz. Kroger to QARP, taki spokojniejszy kuzyn GARP-a. Quality at Reasonable Price.

Kupujesz jakość, płacisz rozsądną cenę, a potem pozwalasz spółce robić swoje, kiedy śpisz, pracujesz albo udajesz, że nie sprawdzasz wykresów co 11 minut.

Różnica jest ważna. W GARP płacisz za to, że spółka urośnie. W QARP płacisz za to, że spółka jest dobra. A wzrost? Wzrost jest opcją. Bonusem. Gratisem w koszyku. Jak druga paczka makaronu przy promocji „weź dwa, płać za jeden”, tylko bez tego dziwnego uczucia, że właśnie kupiłeś coś czego nie potrzebujesz a sklep i tak na Tobie zarobił.

Kroger po spadku wygląda właśnie jak QARP. Nie jak cud. Nie jak „rakieta”. Nie jak „NVIDIA, tylko w nabiale, szynce i słodkich napojach”. Raczej jak nudny, porządny biznes, który rynek przecenił, bo wynik nie zgadzał się z oczekiwaniami o jeden cent.

Ciekawostka Kroger ma też fosę. Nie taką jak Coca-Cola. Nie taką jak Alphabet. Nie taką jak Mastercard. Ale fosa to fosa. Czasem wystarczy skala, logistyka, lokalizacja i fakt, że klient ma sklep po drodze. Tak jak mówiłem, jak Dino. Gdybym kupował na GPW kupowałbym Dino nie Kroger.

Pierwsza fosa: skala.

Kroger jest jednym z największych graczy spożywczych w USA. A w handlu spożywczym skala robi różnicę. Pozwala negocjowania z dostawcami z pozycji kogoś, kto nie prosi o rabat, tylko wskazuje miejsce na półce.

Druga fosa: kapitał obrotowy.

Klient płaci przy kasie od razu. Chyba, że zabraknie mu grosika a kasjerka nie jest skąpa jak analitycy z Wallstreet. Dostawca daje towar na kredyt kupiecki. Zwykle 30-90 dni. Przez ten czas Kroger obraca jego kapitałem. Za darmo.

Trzecia fosa: dane i reklama.

Kroger ma coś co nazywa Marketingiem Precyzyjnym. Brzmi, jak slogan wymyślony przez PR-owców szarego mydła. Ale to bardzo ciekawy biznes - sprzedaż reklam i dostępu do danych zakupowych. Kroger wie, co ludzie kupują, kiedy kupują, jak często kupują i dlaczego kupują. Dla dostawców taka wiedza to złoto. Dla Krogera to biznes o znacznie lepszej ekonomice niż zwykła sprzedaż mleka, jajek i mrożonej pizzy.

I właśnie dlatego Kroger jest ciekawszy niż wygląda. Z zewnątrz: zwykły sklep spożywczy. Takie Dino tylko ładne, amerykańskie. W środku: skala, dane, marki własne, buybacki i Marketing Precyzyjny ukryty między jogurtem a papierem toaletowym.

No i tradycyjny bonus dla tych co doczytali aż tutaj. W ostatniej „Fizyce inwestowania” było o marginesie bezpieczeństwa.

I Kroger jest dobrym przykładem spółki, która taki margines bezpieczeństwa daje. Podkreślam margines bezpieczeństwa nie gwarancję zysku. Margines bezpieczeństwa nie jest kryształową kulą. To taka poduszka powietrzna. Nie sprawia, że wypadek jest niemożliwy. Sprawia, że jeśli już przywalisz w drzewo, jest większa szansa, że wyjdziesz z tego z siniakiem, a nie jako preparat edukacyjny dla przyszłych lekarzy.

Policzmy prosto. Wzorem, który kiedyś wyczytałem z drugiego czy trzeciego listu Buffetta do partnerów. Kroger daje guidance na adjusted EPS w okolicach 5,10–5,30 dolara. W zakończonym roku EPS wyniósł 4,93 dolary. Znormalizowany zysk właścicielski można konserwatywnie przyjąć w okolicy 4,90 dolara na akcję. Zakładamy, że chcemy 8% zwrotu z takiego biznesu. 4,90 / 0,08 = około 61 dolarów. Tyle powinna kosztować akcja zakładając, że spółka w ogóle przestanie rosnąć. Po prostu: ile ten biznes jest warty, jeśli będzie dalej zarabiał mniej więcej tyle, ile zarabia. A rynek po spadku wycenia go niżej. To jest właśnie sedno. Rynek nie mówi: „Kroger nie urośnie”. Rynek mówi: „Kroger będzie zarabiał mniej niż teraz”.

I może rynek ma rację. Ale jeśli jej nie ma, to w cenie zaczyna pojawiać się margines bezpieczeństwa. Nie gwarancja. Margines. A w inwestowaniu margines jest bardzo niedoceniany, bo wszyscy wolą modne spółki, które będą im rosły 20-40% kwartał do kwartału dopóki nie wyczyszczą 80% portfela.

Haczyk, bo zawsze jest haczyk

Żeby było jasne: nie sprzedaję tu bajki o nudnej spółce, która magicznie rozwiąże wszystkie problemy Twojego portfela. Kroger sam ma problemy.

Pierwszy problem: wojna cenowa.

Walmart i Costco nie stoją w kącie i nie czekają, aż Kroger spokojnie poprawi marże. Oni też walczą o klienta. A klient w 2026 roku patrzy na ceny uważniej czując nosem nadchodzącą recesję.

Kroger musi obniżać ceny tysięcy produktów. Czyli dziś leci marża, zanim jutro może uda się nadrobić większym wolumenem.

Drugi problem: Greg Foran.

Nowy CEO. Były szef Walmart US. Człowiek od operacyjnej dyscypliny. Na papierze wygląda świetnie. Ale papier przyjmie wszystko. Nawet prognozy cenowe analityków, które potem trzeba aktualizować bo przecież analitycy się nie mylą tylko ciągle coś aktualizują. Foran musi dowieźć turn around. Poprawić sklepy. Obronić marżę. Zwiększyć sprzedaż.Zrobić z e-commerce biznes, a nie generator kosztów pod pretekstem innowacji.

Dobry znak? Foran już raz to zrobił. W Wallmarcie właśnie. Więc chyba potrafi. To poprawia asymetrię ryzyka.

Trzeci problem: dług.

Nie jest dramatyczny. Net debt/EBITDA w okolicy 1,75x to nie jest sytuacja podbramowa. Ale dług jest i trzeba o nim powiedzieć. Bo każda dźwignia ma dwa końce. Jeden do podnoszenia, drugi do wbijania w ziemię. Grunt to znaleźć się po właściwej stronie.

Dlatego cała teza sprowadza się do jednego pytania:

Czy Kroger utrzyma realną siłę dochodową powyżej około 4,90 dolara na akcję?

Jeśli tak, obecna cena wygląda bardzo uczciwie z lekkim marginesem bezpieczeństwa. Jeśli nie, trzeba będzie to sprzedać przyznając rację wszystkim tym, którzy cisną bekę z Dino według mnie z braku zrozumienia po co się kupuje Dino.

Właśnie. Po co to w portfelu?

Nie każda spółka w portfelu ma być rakietą. To jest błąd początkujących inwestorów i ludzi, którzy zbyt długo patrzyli na wykresy Nvidii, SanDisk czy Comfort Systems USA.

Niektóre spółki mają być silnikiem. Niektóre mają być opcją. Niektóre mają być tarczą.

A niektóre mają po prostu stać w kącie, robić swoje i nie wybuchać, kiedy reszta rynku ćwiczy parkour na krawędzi dachu. Na tym polega dywersyfikacja, nie na “jeden EF z USA a drugi ex-USA”.

Kroger jest właśnie taką spółką, która ma stabilizować portfel na wypadek korekty, którą rynek będzie wspominać jeszcze za 300 lat.

Defensywny cash flow. Dywidenda. Buybacki. Niska zmienność. Spożywka i dobra

podstawowe.

To nie jest spółka, o której usłyszysz na 8 z 10 kanałów YT. To jest spółka, którą doceniasz wtedy, gdy twoje bardziej efektowne pozycje akurat przestaną być efektowne albo raczej przestaną być tak efektowne jak zakładałeś, że będą już na zawsze.

W portfelu zdominowanym przez technologię i growth taki nudny element ma sens. Nie dlatego, że pobije wszystkich. Tylko dlatego, że może zachowywać się inaczej niż wszyscy.

I tu wracamy do początku. Rynek wyrzucił Krogera za jeden cent. Ale inwestor długoterminowy powinien pytać: „Czy przepłacam za biznes?”

Nie jestem twoim doradcą inwestycyjnym, księgowym ani mamą. Nie odpowiem Ci czy przepłacasz. Robisz własny research. Podejmujesz własne decyzje. Ponosisz własne konsekwencje. Tak działa inwestowanie w wartość. Witaj na pokładzie.

- Oryginalny tekst z 29 czerwca