Analitycy, insiderzy, zarządzający funduszami twierdzą, że swoje własne pieniądze inwestują dokładnie tak samo jak połowa Anonimowych Użytkowników na grupach XTB. Taaaaa, jasne.

Kilka liczb na temat ETF, które mogą skłonić do zastanowienia:

W 2008 roku w ETF-ach siedziało około 700 miliardów dolarów. Dziś siedzi 13,8 biliona. To wzrost dwudziestokrotny.

Dla porównania — cały rynek akcji w USA urósł w tym samym czasie pięciokrotnie.
ETF-y rosły cztery razy szybciej niż rynek, który śledzą.

W 2008 roku co szesnasty dolar na amerykańskim rynek akcji trafił przez ETF-a. Dziś trafia tam w ten sposób co czwarty.

Stąd coraz więcej analityków i komentatorów zaczyna wskazywać na możliwość istnienia bańki ETF-owej.

Z całą pewnością wykształciły się rynki dwóch prędkości. Spolki indeksowe, które otrzymują potężną pompę finansowania przez ETF. Spółki pozaindeksowe grają w lidze wolnej od ETF-owych sterydów.

Dla inwestora, który rozumie fundamenty to właśnie spółki drugiej prędkości, bez ETF-owej premii, stały się szczególnie atrakcyjne. Dodatkowo to spółki, które w perspektywie kilku kwartałów same mogą trafić na listę funduszu indeksowego. Ci którzy będą już w pozycji zarobią podwójnie, na fundamentach i na ETFowej premii.

A co ze spółkami indeksowymi? Przecież wiele z nich to świetne biznesy — nikt nie mówi żeby ich unikać.

Ale jest różnica między kupnem ETF-a na S&P 500 a kupnem Apple, Microsoft czy Alphabet osobno.

ETF to takie menu degustacyjne — dostajesz wszystko, łącznie z daniami których byś nie zamówił. Kupujesz Nvidia ale razem z nią nakładasz na talerz dziesiątki spółek, które nie mają tak dużo do powiedzenia a może nawet w ogóle Cię nie interesują. Świadomie czy nie podbijasz kurs każdej z nich.

Inwestor który rozumie co kupuje, wchodzi à la carte. Wybiera tylko te pozycje z menu, które mają największy upside. Nie płaci za dodatki których nie chce. I nie pompuje automatycznie cudzych wycen swoim kapitałem.

Fundusz indeksowy to narzędzie. Ale narzędzie, w które dziś zainwestowany jest co czwarty dolar na amerykańskim rynku — zaczyna żyć własnym życiem.

I tu się pojawia miejsce na ETF-ową bańkę. Każdy nowy dolar wpłacony do ETF-a na S&P 500 kupuje automatycznie te same spółki. Apple, Microsoft, Nvidia, itd. Proporcjonalnie do ich wagi w indeksie. Bez pytania czy są tanie czy drogie.

Im więcej kapitału wpływa do funduszu — tym wyższe wyceny jego składników. Im wyższe wyceny — tym lepsze historyczne stopy zwrotu ETF-a. Im lepsze historyczne stopy zwrotu — tym więcej nowych inwestorów wpłaca pieniądze.
To jest pętla. Działa dopóki działa.

Problem pojawi się gdy napływ kapitału zwalnia. Albo odwróci się.

Wystarczy recesja. Wystarczy że miliony Amerykanów zaczną wypłacać z kont emerytalnych zamiast dopłacać. Wówczas mechanizm zadziała identycznie w drugą stronę — automatycznie, bez pytania o cenę czy fundamenty.

Każdy sprzedaje. Te same spółki. W tym samym czasie.

I tu jest sedno ryzyka bańki ETF-owej.
Bańka do pęknięcia potrzebuje tylko jednego — żeby wpłaty przestały być większe niż wypłaty - z jakiegokolwiek powodu, ot choćby demografia.
Tego dnia mechanizm który przez lata pompował wyceny zaczyna je deflować. Z tą samą siłą. W tym samym tempie. Na tych samych spółkach.

Czy to oznacza że ETF-y są złe? Nie. Oznacza że są narzędziem. A każde narzędzie warto rozumieć zanim się go użyje.

W kolejnym tekście opiszę jak ja szuk spółek wolnych od ETF-owych sterydów. I dlaczego w IKE czasem robi to podwójną różnicę.

No i dodam że ten tekst ma charakter publicystyczny. Randomowy kolo z scialmediów nie może udzielać Ci porad inwestycyjnych.

Przeczytaj również