Na koniec tego tygodnia trochę o wynikach mojej głównej industrialnej lokomotywy bo jest to ciekawy kazus.

Union Pacific miał tydzień jak z bajki. Rekordowy kwartał. Podniesiony guidance. Ugoda z Canadian National, która wyjmuje z gry jednego z wielkich przeciwników fuzji z Norfolk Southern. Analitycy masowo podnoszą ceny docelowe. Kurs? Nowe ATH, okolice 307 dolarów.

I teraz uwaga, bo powiem coś, co brzmi jak błąd w Excelu. W moim modelu scenariusz, w którym fuzja dochodzi do skutku ten, który rynek właśnie hucznie celebruje daje wartość na akcję niższą niż scenariusz, w którym UNP zostaje sam.

Tak. „Byczy” scenariusz jest gorszy od bazowego.
Nie, nie pomyliłem kolumn. Sprawdzałem trzy razy. Raz nawet trzeźwy. Arytmetyka na palcach (obu rąk wystarczy) UNP samodzielnie generuje dziś okrągłe owner earnings na akcję. Ładny, tłusty naturalny monopol: 32 tysiące mil torów, operating ratio blisko 60% (to rekord) mimo diesla po 4 dolary, 126 lat dywidendy bez przerwy. Maszyna.

Żeby kupić Norfolk Southern, UNP wyemituje około 225 milionów nowych akcji. To plus 38% do floatu. Do tego buyback zamrożony od końca 2025, koszty integracji i synergie, które jak wszystkie synergie w historii fuzji istnieją na razie głównie w PowerPoincie.

Policzcie sami: combined owner earnings za trzy lata, podzielone przez powiększoną liczbę akcji, dają wynik… prawie identyczny z tym, co jedna akcja UNP zarabia już dziś. Za 85 miliardów dolarów i lata ryzyka regulacyjnego kupujesz mniej więcej to, co już masz. Plus większą mapę kolejową.

Rynek wycenia transkontynentalną legendę. Ja wyceniam biznes.

„Real news, false conclusion”.
Ugoda z CN to prawdziwy news. Prawdopodobieństwo zatwierdzenia fuzji z Norfolkiem przez regulatora wzrosło. Tylko że wniosek „więc akcje warte więcej” wcale z tego nie wynika bo im bardziej prawdopodobny deal, tym większą wagę dostaje scenariusz, który na akcję jest słabszy.

Deal może być świetny dla Union Pacific jako imperium. I jednocześnie przeciętny dla akcjonariuszy dzisiaj. Te dwie rzeczy nie kłócą się ze sobą. Kłóci się z nimi tylko kurs, który oderwał się od wartości wewnętrznej niczym lokomotywa od składu pociągu. Prognozy cenowe, które przytoczyłem są jeszcze bardziej odjechane od rzeczywistości.

Co z tym robię
Nic spektakularnego, i to jest cała pointa. Pozycja otwarta w marcu, jak całe NARO, dziś prawie +30%. Biznes świetny więc trzymam. Wycena napięta jak struny w fortepianie więc nie dokupuję ani centa. A na wypadek, gdyby rynek postanowił świętować jeszcze mocniej, mam ustawiony jeden zimny, mechaniczny próg, przy którym część pozycji wysiada z portfela na następnej stacji. Bez emocji, bez „ale może jeszcze poczekajmy”.
Gdzie dokładnie ten próg i jak go policzyłem? No cóż. Niedaleko, niedaleko…