
Ilustracja wygenerowana przez AI
126 lat nieprzerwanych dywidend. To nie żaden czempion, to nie arystokrata. Ta spółka to dywidendowy arcylisz, który bawi się pociągami przewożącymi stal, zboże, chemię, samochody, kontenery, nawozy, materiały na budowy data center i fabryk mikrochipów, soję, kukurydzę, ropę, plastik, węgiel, drewno i inne rzeczy, których było za dużo żeby to wieźć ciężarówkami.
Zacznijmy od rzeczy, której prawdopodobnie nie usłyszycie od YouTube’owych guru. Amerykańska kolej to nie jest tylko branża. Amerykańska kolej to niereplikowalna infrastruktura, która w ujęciu value stanowi tak zwany wyjątkowy zasób spółek. Powstała w wyniku legalnych kradzieży indiańskich ziem i capexowej gorączki chciwości, która co kilka lat wraca na Wallstreet przy okazji boomu na kolejną rewolucję technologiczną.
Union Pacific ma ok. 32 tysiące mil tras w zachodnich Stanach. Siatką obejmuje, aż 23 z nich i jest jedyną koleją obsługującą sześć głównych kolejowych przejść granicznych między USA a Meksykiem.
Czyli jeśli chcecie wysłać 80 wagonów soi z Nebraski do portu nad Oceanem Spokojnym, chemię Teksasu, albo kontenery z Meksyku w głąb USA, to macie zasadniczo do wybóru:
1. Union Pacific.
2. Ciężarówki.
3. Teleportację.
Na ten moment opcja numer 3 odpada a z opcją numer dwa jest ten problem, że diesel znowu robi cosplay złota, kierowców brakuje, autostrady się korkują, a jeden pociąg potrafi zabrać ładunek ponad 300 ciężarówek (dane liczbowe według
info na stronie UNP).
Czy to ma jakąś fose? Ma i to dość konkretną: nikt już tego nie odtworzy. Bariera wejścia zawieszona tak wysoko, że nikt nawet nie próbuje. Nie dlatego, że nie chce. Dlatego, że nie może. Spróbujcie dziś powiedzieć: „dzień dobry, chciałbym położyć nową linię kolejową przez pół Ameryki”. Powodzenia. Pierwszy pozew dostaniecie zanim Caterpillar dostarczy pierwsza koparkę (a podobno dostarczają w dwa dni do dowolnego miejsca na Ziemi). Buffett to rozumiał. Dlatego kupił BNSF. Nie kupił „spółki kolejowej”. Kupił część krwiobiegu logistycznego kraju.
Union Pacific próbuje właśnie zrobić coś podobnego, tylko w wersji:
„a co gdybyśmy połączyli Wschód i Zachód i kazali całej Ameryce płacić myto za przejazd?” Nie brzmi zbyt subtelnie? Nie szkodzi. Biznes nie musi być subtelny a Union Pacific ma prawie 150 lat doświadczenia w niebyciu subtelnym.
Q1 2026: CZYLI NIEDOŚWIADCZENI INWESTORZY SIĘ MARTWIĄ CO BĘDZIE Z MICROSOFTEM ZA 10 LAT A XIX WIECZNY MICROSOFT WŁAŚNIE DOSTAŁ +10% DO KURSU PO WYNIKACH
W Q1 2026 Union Pacific zarobił 1,7 mld USD.
Nudna kolej, której nikt nie wrzuci na rolkę z muzyką techno “inwestorskiego” Tik Toka zarabiala w ostatnie trzy miesiące mniej więcej 19 milionów dolarów dziennie.
Adjusted EPS: okolice 2,93 USD.
Marża operacyjna: blisko 40%.
Dla większości spółek marża operacyjna 15% to powód, żeby zarząd zrobił sobie prezentację z fajerwerkami i wypłacił bożonarodzeniowe premie.
United Pacific patrzy na to i mówi:
„Słodkie te wasze 15%. My mamy 30 tysięcy mil stali, monopol geograficzny i klientów, którzy nie mogą teleportować kukurydzy”.
Do tego dochodzi 126 lat dywidend bez przerwy. Wiem, że się powtarzam ale wiem, że dywidenda to jakiś dziwny fetysz polskich inwestorów (ja tam wolę buybacki i wzrost wartości właścicielskiej). Dwie wojny światowe. Wielki Kryzys. Inflacja. Recesje. COVID. Kryzysy paliwowe. Politycy z obu stron, którzy uważali, że gospodarkę da się oswoić tweetami albo komisjami. A dywidenda jechała dalej. Jak Lokomotywa. Najpierw powoli jak żółw ociężałe ruszyła maszyna po szynach ospałe. Co było dalej chyba każdy z przedszkola pamięta. Jak ktoś nie pamięta to było dokładnie tak jak lubi long term inwestor.
ALE… bo przecież musi być jakieś ALE inaczej ludzie kupowaliby UNP a nie Nvidie
Są przynajmniej dwa ALE
Po pierwsze od około 5 lat przegrywa z S&P 500 i to wyraźnie.
UNP zrobił przez 5 lat circa 36%, S&P 500 około 70%. Czyli gdy indeks jechał autostradą z klimatyzacją, Union Pacific człapał po torach i udawał, że jest to częścią planu (trochę takie szachy pieciowymiarowe)
To wyróżnia go na tle większości spółek, które trafiły do portfela NARO-SLCT z mojej sekcji zwłok ETF-u quality/profitability. Bo przy pozostałych problem zwykle problem brzmi:
„Świetna spółka, ale rynek już ją odkrył i wycenił jak świętego Graala”.
Tutaj problem jest inny:
„Świetna infrastruktura, świetny moat, dobra rentowność, ale kurs od kilku lat nie potrafił dogonić szerokiego rynku”.
I właśnie dlatego to jest ciekawsze.
UNP nie jest zakupem z kategorii:
„wszyscy już zarobili, może ja też zdążę”.
To jest zakup z kategorii:
„Rynek przez 5 lat patrzył to na farmę to na IT i wybierał te spółki bo nalewały szampana”.
Ale nudne biznesy mają jedną zaletę.
Czasem, gdy impreza z szampanem na koszt spółek AI się kończy, nudny biznes dalej właśnie szarpie wagony i ciągnie z mozołem i kręci się kręci się koło za kołem i biegu przyspiesza i gna coraz prędzej i dzwoni dolarem, i rośnie i pędzi A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na północ na północ na wzrost! Po torze, po torze jak w podręczniku od BetterInvesting.
Drugie ale to trudna fuzja.
Union Pacific ogłosił zamiar przejęcia Norfolk Southern za 85 mld USD. Tyle co Polska Gospodarka wypracowuje w mniej więcej miesiąc. Największa fuzja w branży a kurs nawet nie drgnął. Dziwne nie?
Cena to jest mniej więcej połowa obecnej kapitalizacji Union Pacific.
Struktura dealu:
• część w akcjach UNP,
• część w gotówce,
• około 20 mld USD nowego długu,
• około 225 mln nowych akcji UNP,
• dawni akcjonariusze Norfolk Southern mają dostać około 27% połączonego giganta.
Czyli obecny akcjonariusz UNP dostaje coś pięknego, ale nie za darmo.
Dostaje pierwszą transkontynentalną kolej USA.
Ponad 50 000 mil tras. Prawdopodobnie podobna długość trasy do tej pokonywanej przez Snowpiercer’a. 43 stany po drodze. Że 100 portów.
Prawie dwa obwody Ziemi torami. A w tych wagonach same grubasy siedzą i jedzą tłuste kiełbasy.
Brzmi monumentalnie?
Bo jest monumentalne.
Tylko że monumentalne rzeczy często prowadzą tez do monumentalnych katastrof.
Buffett zapytał by czy UNP dostaje conajmniej tyle ile oddaje. I tu mam problem bo wychodzi mi, że nie.
Norfolk Southern to nie jest zły biznes. To amerykańska kolej a kolej w USA to prawie zawsze dobry biznes, bo geografia robi swoje. Ale Norfolk Southern jest słabszym operatorem niż Union Pacific. UNP jak już pisałem robi marże 40%. Norfolk Southern bliżej połowy 35%. Różnica kilku punktów procentowych przy kolei to nie kosmetyka. To nie jest „ups, marketing wydał za dużo na reklamy w Meta”. To są setki milionów dolarów, które albo zostają w kieszeni akcjonariuszy, albo wyciekają razem z paliwem, przestojami i opóźnieniami.
Cena około 85 mld USD za biznes zarabiający w normalnych warunkach mniej więcej kilka miliardów netto rocznie. Na surowo wygląda drogo. Bardzo drogo. Tak drogo, że Pan Rynek po wszystkim może poprawić okulary, zamknąć raport i pójść napić się herbaty z depresją.
Zarząd mówi jednak: “Spokojnie. Będą synergie”. I obiecują około 2,75 mld USD rocznych synergii. To jest 7,5 mln USD dziennie. Codziennie. Przez weekend też. Przez święta też. W niedziele handlowe i
niehandlowe też. Nawet w święto dziękczynienia. Pytanie brzmi: skąd?
Pierwsze synergie kosztowe. Okay. Tu jestem w stanie uwierzyć. Mniej dublowania. Lepsze trasy. Mniej przeładunków. Lepsze wykorzystanie lokomotyw, terminali, ekip, systemów. To jest nudne, techniczne i prawdopodobne.
Drugie synergie przychodowe. Tu zaczyna się rzeźba. Bo synergie przychodowe to taki finansowy odpowiednik:
„Jak schudnę, zacznę chodzić na siłownię i robić looksmaxxing, to za rok będę zupełnie innym człowiekiem”. Może. Ale najpierw zapisz się na tę siłkę i kup młotek do walenia się przed snem po ryju.
Przychodowe synergie zależą od klientów, cen, konkurencji, regulatora, jakości obsługi, przekierowania frachtu z ciężarówek na kolej i od tego, czy Ameryka faktycznie uzna, że jeden gigantyczny pociąg od wybrzeża do wybrzeża to błogosławieństwo, a nie stalowy sandworm z Diuny.
Buffett raczej nie płaciłby pełnej ceny za „może kiedyś będzie pięknie”. Buffett płacił za gotówkę, która już płynie a tu lwia część gotówki jest jeszcze w PowerPoincie.
Na szczęście (i dlatego zacząłem od dygresji, że na wieść o fuzji kurs nie drgnął) merger jest tutaj opcją, a nie częścią tezy.
Jeśli przejdzie dobrze — mam transkontynentalnego potwora w portfolio.
Jeśli nie przejdzie — mam jedną z najlepszych kolei w USA.
Najgorszy scenariusz to nie „biznes się kończy”.
Najgorszy scenariusz to „zarząd przepłaca, regulator psuje matematykę, a Akcjonariusz przez kilka lat żuje żwir albo ucina pozycję i przyznaje się do błędu”.
To nie jest małe ryzyko. Ale to nie jest też startup, który sprzedaje inwestorom fantastyczną wizję a ma kasy na 6 miesięcy zanim kolejny jeleń będzie musiał dorzucić do pieca.
To jest kolej. Ona może być nudna. Ale nudna infrastruktura często robi pieniądze wtedy, gdy nikt się tego akurat nie spodziewa.
Wniosek?
To może być value trap ale to może być też ekspres, który zaraz odjedzie z peronu i czeka na ostatnich pasażerów. Tak jak już pisałem 10% w jeden dzień. Czy to gwizdek?
To materiał publicystyczny nie porada inwestycyjna. Nie jestem doradcą inwestycyjnym ani analitykiem. Jestem Akcjonariuszem i mam mniej więcej takie kompetencje do udzielania porad inwestycyjnych jak ksiądz do prowadzenia nauk przedmałżeńskich. Prawie bo ja przynajmniej mam akcje a ksiądz nawet żony ani męża nie ma.
