A potem przyszło to, co Philip Fisher opisywał znacznie wcześniej i znacznie mądrzej niż dzisiejsi komentatorzy z Twittera w "Konserwatywni inwestorzy śpią spokojnie".

Fisher pisał, że cena akcji w danym momencie zależy głównie od tego, jak środowisko finansowe wyobraża sobie przyszłość spółki i całej branży. Właśnie dlatego tłumaczył, że wskaźnik P/E nie jest wyłącznie wskaźnikiem wyceny. Jest też wskaźnikiem sentymentu finansistów. Problem zaczyna się wtedy, kiedy sentyment przybiera postać euforii, fundamenty zostają z tyłu, a inwestorzy zaczynają płacić za wzrost, który ma trwać mniej więcej do końca świata.
Fisher ostrzegał, że taki stan może trwać bardzo długo ale kiedy obraz przyszłości przestaje pasować do rzeczywistości, środowisko finansowe zaczyna się niecierpliwić a fundamenty w końcu upominają się o swoje i wtedy pompowany przez wiele miesięcy balonik nie pyta o zgodę tylko pęka a kurs akcji ma jeden możliwy kierunek. W dół.

Lululemon właśnie przechodzi bardzo bolesną lekcję z tego co Fisher nazwał "czwartym wymiarem". Sprzedaż spada. Kultowe legginsy dostały po głowie. Konkurencja przestała grzecznie siedzieć w kącie. Marże są niższe. Guidance został ścięty. A jakby tego było mało środowisko finansowe zmieniło zdanie co do P/E i zafundowało kompresję mnożnika. Krótko tak jak przewidywał Fisher: kurs spadł z hukiem.

Ale cała litania złych rzeczy jeszcze nie znaczy, że wszystko jest w Lululemon zepsute. Bilans pozostaje bardzo mocny. Firma generuje gotówkę, a to w dobie AI Capex wcale nie jest codziennością. Skupuje akcje. Ograniczyła zapasy i zaczęła zmieniać sposób projektowania oraz zamawiania produktów tak, żeby szybciej reagować na to, czego faktycznie chce klient.

No i jest Michael Burry. Ten od big shorta. Dyżurny niedźwiedź Wallstreet, który jest long LULU. Co więcej, jeszcze przed ostatnimi wynikami określał tę pozycję jako jedną z najważniejszych w swoim portfelu. Jego teza jest mniej więcej taka: mamy bardzo silną markę, którą rynek karze za błędy zarządcze i chwilowe problemy produktowe znacznie bardziej, niż uzasadnia to długoterminowa ekonomika biznesu, wcześniej spółka miała już takie historie i wychodziła obronną ręką, więc teraz też to zrobi. Cóż oczekiwałbym od kogoś takiego jak Barry lepszego zarozumienia jakiego rodzaju wnioskowaniem jest analogia. W każdym razie po ostatnich nienajlepszych wynikach Burry nie wywalił akcji do śmieci jak to zrobił niedawno z Alibabą. Po prostu napisał, że nowe dane są gorsze, niż zakładał, a jego oszacowanie wartości wewnętrznej mocno spadło. Mimo to zasadniczej tezy inwestycyjnej nie porzucił.
I to akurat bardzo mi się podoba. Burry przypomniał, że spadający kurs nie tworzy automatycznie okazji, jeżeli razem z nim spada wartość wewnętrzna przedsiębiorstwa. Ważna lekcja dla wszystkich, którzy piszą "PROMOCJA!" przy każdym ruchu kursu w dół.

To właśnie zdolność odróżnienia promocji od powrotu do wartości odróżnia inwestowanie kontrariańskie od łapania spadających noży dla masochistycznej przyjemności portfela.

A gdzie ja widzę dzisiaj kurs Lululemon? Mniej więcej w okolicach wartości wewnętrznej. Nie widzę jeszcze spektakularnego dyskonta. Uważam, że ogromna część wcześniejszego spadku była do tej pory prostu powrotem kursu z krainy marzeń analityków do nudnych fundamentów. Dlatego LULU trafia na watchlistę, a nie do portfela.

Ale z tej analizy wychodzi coś jeszcze ciekawszego na co chciałem zwrócić Waszą uwagę. Jak zwykle nagroda dla tych co doczytali aż tutaj.

PODOBNE RZECZY DZIEJĄ SIĘ NIE TYLKO Z LULULEMON!

Praktycznie cała branża premium apparel/footwear zaczyna wyglądać kontrariańsko.

Nike od lat jest spadającym nożem i jak wielokrotnie pisałem mam alert na 33 USD ale już teraz patrzę na niego bardzo uważnie.

Deckers dostał potężny de-rating. Inne spółki również zaczynają być wyceniane tak, jakby moda, marki i sport miały zostać jutro zdelegalizowane i zastąpione burką albo jutowym workiem.

DLATEGO UWAŻAM, ŻE M. IN. W TEJ BRANŻY WARTO TERAZ SZUKAĆ OKAZJI DŁUGOTERMINOWYCH. Bo jak tłumaczył Fisher w "Konserwatywni inwestorzy śpią spokojnie", kompresja mnożników może trwać równie długo co nadmierna euforia ale przy właściwym doborze spółki i odrobinie cierpliwości daje od euforii zdecydowanie lepszy punkt wejścia.

Tylko pamiętajcie. Nie szukamy tej spółki, która dostała najbardziej. Ani tej, która kiedyś kosztowała najdrożej. Tylko takiej, przy której po konserwatywnym policzeniu wartości wewnętrznej asymetria aż krzyczy: "mało do stracenia, dużo do wygrania!" Tak staram się skaluję kasę na giełdzie i ilekroć mi się to udaje to nie narzekam.

Bo kontrarianizm nie polega na kupowaniu wszystkiego, czego inni nie chcą. Polega na znalezieniu miejsca, w którym inni mają powód się bać ale boją się bardziej, niż trzeba. "Contrarian but correct" jak nazwał to Fisher.