Mueller to producent rur, komponentów miedzianych, wyrobów przemysłowych, elementów HVACR i rozwiązań dla rynku komercyjnego, przemysłowego oraz elektrycznego. Moim zdaniem pod spodem zaczyna przebijać się teza BOLT drugiego rzędu.

Nie chodzi o to, że Mueller będzie stawiać centra danych. Chodzi o to, że ktoś musi dostarczyć materiały do tej budowy.

Q2 pokazał kilka ważnych rzeczy.

Po pierwsze, wzrost operacyjny był mocniejszy, niż wygląda na pierwszy rzut oka. Rok temu wynik był zawyżony jednorazowym zyskiem z odszkodowania. Po oczyszczeniu tej bazy operating income wzrósł o około 15,7%.

Po drugie, materiały przemysłowe, czyli najważniejsza część tezy BOLT, pokazały bardzo dobry kwartał: gdzie sprzedaż wzrosła o 31% a przychód operacyny o 40%. To nie jest jeszcze dowód ostateczny, ale to już nie jest sama narracja.

Po trzecie, spółka dalej ma bilans jak bunkier: około 1,4 mld dolarów gotówki i praktycznie brak długu. W świecie cyklicznych producentów to jest różnica między „czekamy spokojnie” a „modlimy się do bogów zmienności”.

Czy to znaczy, że Mueller jest tani?

Nie. Moim zdaniem kurs jest lekko powyżej fair value. To nie jest Grahamowski prezent z przeceny. To jest raczej Lynchowski zakup do obserwacji i ewentualnego doważania przy korekcie: nudna, jakościowa spółka, w której ukryta teza zaczyna się materializować, ale rynek jeszcze nie nadał jej pełnej etykiety.