
Ledwie w weekend skończyłem obszerny tekst o Alphabecie z tezą, że wcale nie musi on wygrać konkursu na najdłuższego AI-a. Wystarczy mu AI, które będzie szybkie, wystarczająco dobre, tanie jak chińska elektronika z Temu i możliwe do wsadzenia praktycznie wszędzie: Search, Android, Chrome, YouTube, Workspace, reklamy, agenci wszędzie a wczoraj Mark Zuckerberg wrzucił na stół swój esej o przyszłości AI, z którym mój ostatni post o Alphabet jest wręcz w tak idealnej koincydencji, że aż trzeba mu poświęcić kontynuację.
Na pierwszy rzut oka Mark popełnił humanistyczny manifest o „superinteligencji dla każdego”. Wolność jednostki. Kreatywność. Demokratyzacja technologii. AI dla miliardów ludzi. Wypuszczenie gołębi pokoju prawdopodobnie zostawił dla Metaversum.
Musiałbym urodzić się wczoraj, żeby uwierzyć, że Mark faktycznie postanowił bezinteresownie wydać setki miliardów dolarów na capex za darmo dla wszystkich. Ja jednak nie urodziłem się wczoraj i przeczytałem ten tekst trochę inaczej. Mniej więcej tak: „Alphabet i Microsoft ogłosiły wojnę o to kto wyprodukuje mąkę, młyny i piekarnie AI. Spoko. Ja będę wiedział, że człowiek jest głodny, zanim on sam to poczuje.” Ten manifest to według mnie rękawica rzucona zarówno Alphabetowi, jak i Microsoftowi jak i tym nieszczęsnym AI labom, które chyba coraz bardziej przegapiły najlepszy moment na IPO.
W poprzednim tekście sformułowałem tezę, że największym aktywem Google nie jest Gemini. Nie jest nim nawet Search rozumiany jako strona z logiem i polem tekstowym. Największym aktywem Google jest moment intencji. Człowiek czegoś chce. Chce coś kupić. Gdzieś polecieć. Coś naprawić. Znaleźć lekarza. Wybrać hotel. Dowiedzieć się, dlaczego dziecko od dwóch dni kaszle. Więc googluje odpowiedzi.
Google dostaje więc informację o potrzebie użytkownika dokładnie w momencie, w którym potrzeba została wyrażona i zarabia na tym, że sprzedaje dostęp do tego momentu reklamodawcom.
AI komplikuje sprawę, bo człowiek może zamiast googlować zacząć chatbotować, claudować, grokować czy (tfu!) kimirsenować.
W wizji Zuckerberga AI nie ma być wyłącznie gadającą encyklopedią. Ma znać użytkownika. Jego zainteresowania, cele, relacje, kalendarz, pracę, nawyki, otoczenie. Ma pomagać mu coś tworzyć, organizować i - co najważniejsze - działać w jego imieniu.
Takie: „Wstawaj leniu! Już 7.30 za godzinę musisz być w pracy a dzisiaj remont na Korfantego. Jest 18 października jutro urodziny Oli a ty nie masz jeszcze prezentu. Tutaj masz drobiazg, który powinien jej się spodobać. Może być w paczkomacie jutro o 11.00. Kupować?”
To subtelnie zmienia cały model internetu ze schematu potrzeba → wyszukanie → wyniki → wybór → transakcja do kontekst → przewidywanie potrzeby → rekomendacja → działanie.
Nie pytasz: „najlepsze restauracje w Radomiu na rocznicę”. Agent wie, że za dwa tygodnie masz rocznicę. Wie, jakie restauracje lubicie. Wie, że w piątek macie wolny wieczór. Wie, że ostatnim razem narzekałeś na restaurację, w której rachunek wyglądał jak miesięczny abonament za Claude Max i mówi: „Zaklepałem wstępnie stolik w knajpie, która powinna Wam się spodobać. Potwierdzić?”
Nie wyszukujesz: „tanie loty Malaga listopad”. Agent zna twój kalendarz, budżet, terminy dziecięcych ferii i wie, że od trzech tygodni narzekasz na pogodę.
I właśnie dlatego od tego manifestu Meta robi się nieprzyjemnie wręcz interesująca inwestycyjnie.
Aż dziwne, że kurs nie wywalił +30% po tym tekście. Chyba wszyscy zbyt łatwo uwierzyli w hasło „darmowy AI dla wszystkich (lub w możliwie najniższej cenie)” i zapomnieli kto jest towarem jeśli coś jest za darmo. Najbardziej interesujące w tym całym manifeście jest to, że Zuckerberg zupełnie przypadkiem ma kilka aktywów, które dobrze pasują do jego wizji. Facebook. Instagram. WhatsApp. Messenger. Threads i, w świetle tego manifestu, coraz mniej absurdalny pomysł, żeby założyć wszystkim komputery na oczy.
To ostatnie jest szczególnie ciekawe. Smartfon wie dużo o tym, co robisz, gdzie chodzisz, co mówisz. Okulary mogą wiedzieć również na co i jak długo patrzysz a osobisty agent AI wyposażony w kontekst z komunikacji, social graphu, zainteresowań oraz świata obserwowanego przez kamerę przestaje być tylko chatbotem staje się łącznikiem pomiędzy człowiekiem a jego rzeczywistością.
Jeśli to pójdzie w tym kierunku to największą przewagą Meta wcale nie musi być najlepszy model, wystarcza najszerszy kontekst. Google ma ogromną wiedzę o tym, czego szukasz. Meta od dawna gromadzi wiedzę na temat tego, co cię zainteresuje. Cały biznes Instagrama i Facebooka jest przecież zbudowany właśnie na tym.
Zuckerberg nie chce zrobić lepszego Google'a chce być wcześniej niż Google i to jest według mnie najważniejsza różnica między strategią Meta a dotychczasową wojną chatbotów.
OpenAI, Claude, Perplexity i cała reszta atakuje Google w punkcie: „zadałeś pytanie ja odpowiem lepiej”.
Meta będzie próbować atakować w punkcie: „jeszcze nie zapytałeś ale ja już wiem czego potrzebujesz”. To zupełnie inna linia frontu.
Google ma ogromną przewagę w deklarowanej intencji. Meta może próbować zbudować przewagę w intencji interpretowanej. A ta druga może być jeszcze bardziej dochodowa. Bo jeżeli agent staje się naprawdę użyteczny i dostaje od użytkownika prawo do działania, zaczyna kontrolować nie tylko to, jaką odpowiedź zobaczysz, ale także: co zostanie porównane, które produkty w ogóle trafią do rozważenia, który sklep dostanie zamówienie, jaka restauracja dostanie rezerwację, która usługa zostanie wybrana.
Czyli przesuwa się o krok do przodu prze miejscem, które przez lata było jednym z najcenniejszych miejsc w całym lejku reklamowym Google'a. Oczywiście dla naszego dobra. Zawsze dla naszego dobra.
Co ciekawe, ten scenariusz jeszcze mocniej potwierdza poprzednią tezę o komodytyzacji AI. Bo osobisty agent działający cały dzień dla miliardów ludzi nie może przy każdym pierdnięciu użytkownika odpalać cyfrowego Einsteina kosztującego tyle compute, ile niewielka huta aluminium.
Wyobraźmy sobie:
- Mark, która godzina?
- Doskonałe pytanie. Uruchamiam 14 bilionów parametrów, trzy klastry GPU i deliberację recursive reasoning.
$0,73 później:
- 21:37.
Tak się nie skaluje system dla miliardów ludzi. Agent osobisty potrzebuje modeli małych, szybkich, tanich, lokalnych gdzie się da.
Większych dopiero wtedy, kiedy problem naprawdę tego wymaga. Czyli znowu wracamy do mąki. Alphabet ma Flash. Meta będzie potrzebowała swojego odpowiednika. Microsoft będzie chciał wybierać model zależnie od zadania. Chińczycy z kolei od miesięcy próbują wszystkim udowodnić, że inteligencja nie musi kosztować tyle, co program Artemis. Wszyscy dochodzą więc z różnych stron do podobnego wniosku: wartość pojedynczego tokena jest pod rosnącą presją. Wchodzimy w, moim zdaniem,najciekawszą fazę całego wyścigu AI a najważniejsze pytanie inwestycyjne brzmi kto potrafi zarobić najwięcej na świecie pełnym tanich tokenów?
Trzej giganci, trzy odpowiedzi
Microsoft odpowiada: Workflow i infrastruktura.
Nie musimy posiadać każdego najlepszego modelu. Jeśli przedsiębiorstwa i tak siedzą w Azure, M365, GitHubie i Windowsie, możemy sprzedawać im dostęp do inteligencji niezależnie od tego, kto ją akurat wyprodukował.
Alphabet odpowiada: Dystrybucja i intencja.
Zrobimy inteligencję tanio dzięki własnemu stosowi, wsadzimy ją wszędzie i wykorzystamy do ochrony Search, Ads, YouTube'a, Androida, Workspace i Cloud.
A Zuckerberg mówi: Relacja z człowiekiem.
Jeżeli mój agent będzie znał użytkownika od podszewki, nie będę musiał czekać, aż otworzy Google albo Copilota. Będę wcześniej.
To jest niesamowicie ambitne i oczywiście może się spektakularnie wywalić. Przecież mówimy o firmie, która kilka lat temu chciała przekonać ludzkość, że przyszłość polega na prowadzeniu zebrań służbowych i spotkań z przyjaciółmi jako pozbawiony nóg awatar.
Zuckerbergowi należy więc przyznawać punkty zarówno za wizję, jak i za umiejętność wydawania kilkudziesięciu miliardów dolarów zanim ktokolwiek sprawdzi, czy ludzie faktycznie chcą tej wizji.
Największe ryzyko polega na tym, że osobisty agent działający w twoim imieniu wymaga czegoś więcej niż dobrego benchmarku. Wymaga zaufania. Musisz pozwolić mu zobaczyć swój kalendarz. Rozmowy. Zdjęcia. Lokalizacje. Preferencje. Być może finanse. Być może zdrowie a jeśli ma działać naprawdę autonomicznie również dane karty płatniczej. Ale przecież Meta ma już prawie to wszystko... Pytanie nie brzmi więc, czy Meta może zebrać taki kontent. Pytanie brzmi, czy użytkownik pozwoli jej używać go w jego imieniu.
To wszystko sprawia, że wczorajszy manifest jest cholernie ciekawy. Nie dlatego, że Zuckerberg odkrył właśnie, iż AI będzie ważne. Nie dlatego, że superinteligencja ma „wspomagać ludzi”. CEO technologiczni od trzydziestu lat wspomagają ludzkość tak intensywnie, że niedługo będziemy potrzebowali kilkudziesięciu dni w roku urlopu regeneracyjnego offline.
Ciekawe jest to, gdzie Zuckerberg szuka przyszłej wartości. Nie tylko w modelu. Nie tylko w infrastrukturze. Nawet nie tylko w platformie. W osobistej relacji pomiędzy człowiekiem a agentem. Jeżeli mu się uda, Meta znajdzie się o krok przed miejscem, w którym przez ćwierć wieku Alphabet pobierał najpiękniejszy podatek świata. Jeżeli mu się nie uda, cóż. Meta będzie posiadała bardzo drogie centra danych i kolejną wspaniałą opowieść o przyszłości w postaci odpisów amortyzacyjnych. Mają doświadczenie.
W weekend napisałem, że Alphabet po cichu zaczął grać pod komodytyzację AI, a Nadella zrobił z niej manifest.
Dzisiaj dopisuję, że Zuckerberg zaakceptował komodytyzację i rzucił rękawicę wszystkim. Skoro sztuczna inteligencja będzie tania i powszechna, wygra ten, kto będzie najbliżej człowieka.
Google chce być blisko ciebie, kiedy czegoś szukasz.
Microsoft kiedy pracujesz.
Meta chce być blisko ciebie zawsze, zwłaszcza zanim sam zorientujesz się, czego potrzebujesz.
Ja wyciągam akcjonariuszowski popcorn i spokojnie obserwuję jak ten nowy wyścig się potoczy bo tak się składa, że mam w portfelu wszystkie te trzy spółki. Chociaż powiem szczerze, że po wczorajszym manifeście zastanawiam się czy zamiast obstawiać trzy konie, nie przerzucić części kapitału z Microsoftu do Mety i zostać przy dwóch. Ale to już temat na analizy w najbliższych tygodniach.
