Ile razy widzieliście nagłówek „giełda w panice!”, po czym okazywało się, że indeks cofnął się o 0,8% po kilkutygodniowym rajdzie? To jest poziom narracji, jakby każdy inwestor był lunatykiem, któremu wystarczy czerwony kolor świecy, żeby rzucił się z parteru przez okno.

Dlatego przypomnijmy sobie skalę.

-1% do -3% — małe piwo.
Lekkie, orzeźwiające, super do gadki przy grillu, ale raczej nie powód, żeby pisać “załamanie”.

-4% do -6% — kilka piw pod rząd. Dobra impreza ale jeszcze nie oznacza powrotu do domu na kolanach. Równie dobrze może poprzedzać euforię.

-10% — wino. Tu zaczyna się korekta. Wino, wiadomo, potrafi sponiewierać, szczególnie gdy ktoś wcześniej był przekonany, że „tym razem na dwóch lampkach koniec”.

-20% — likier.
To już techniczna bessa. A jak zauważył Munger, likier i lewar potrafią zrujnować nawet ludzi, którzy wcześniej wyglądali na rozsądnych.

-30% do -40% — wódka, whisky i tequila
Tu kończą się memy o „kupowaniu dipa”, a zaczyna prawdziwy test charakteru.

-50% do -70% — absynt.
Kolory zaczynają się mieszać, fundamenty wydają się płynne, a analitycy, którzy jeszcze pół roku temu mieli target price +120% wyżej “korygują prognozy”.

-80% do -90% — bimber z Podlasia.
Poziom, na którym nawet największy twardziel marszczy czółko i zaczyna sprawdzać, czy „long term” oznacza jeszcze jego życie, czy już życie jego dzieci.

Dlatego gdy następnym razem przeczytacie o „brutalnym krachu”, zanim wpadniecie w panikę, sprawdźcie liczby i porównajcie je do zwykłej gorzały. Im mniej alkoholu tym mniej powodu do strachu ale alkohol to alkohol trzeba uważać. Wielotygodniowy ciąg na zwykłym piwie może być gorszy od jednego bimberku na weselu.

- Oryginalny post z 23 maja 2026