
Przed zakupem akcji AVGO prześledziłem jego prognozy podczas ostatnich ośmiu konferencji wynikowych, zastrzeżenia i późniejsze rezultaty. Wyłania się z nich dość charakterystyczny obraz: Tan nie lubi obiecywać tego, czego jeszcze nie widzi swoim sceptycznym okiem. A kiedy już coś obiecuje to dowozi. Z górką.
W jednym kwartale prognozuje 3,8 mld dolarów przychodów z AI, dostarcza 4,1 mld. Innym razem zapowiada 5,1 mld, dostarcza 5,2 mld. Potem 8,2 mld zamienia w 8,4 mld. Nie są to spektakularne pobicia prognoz ale nie jest to bycze gunwo, którego pełno wala sie po callach i komentarzach gdy indeksy rosną.
To przypomina mi trochę Charliego Mungera. Nie dlatego, że Tan jest drugim Mungerem, ani dlatego, że obaj mają identyczną filozofię inwestowania. Chodzi o intelektualny odruch: zamiast zastanawiać się, jak wspaniale wszystko może się udać, najpierw ustalić, co może pójść źle.
Munger nie potrzebował entuzjazmu, żeby zarabiać pieniądze. Potrzebował dobrego biznesu, właściwej ceny i umiejętności odróżnienia rzeczywistej przewagi od zbiorowego szaleństwa. Tan sprawia na mnie wrażenie człowieka, który myśli i działa podobnie. I właśnie dlatego jego najnowsze wypowiedzi o sztucznej inteligencji zasługują na szczególną uwagę, każdego kto podobnie jak ja ma lwią część pieniędzy w różnych tezach AI.
12 października 2026 roku, podczas konferencji DBS w Singapurze, Hock Tan powiedział coś, czego raczej nie spodziewalibyśmy się po prezesie jednej z największych spółek zarabiających na boomie AI.
Wyznał, że zdaniem większość przedsiębiorstw nie potrafi jeszcze wykazać przekonującego zwrotu z inwestycji w sztuczną inteligencję. Firmy kupują tokeny, eksperymentują z modelami, wdrażają rozwiązania, organizują prezentacje i ogłaszają transformacje. Wszystko wygląda wspaniale. Problem zaczyna się wtedy, kiedy ktoś pyta, ile właściwie na tym zarobili.
Tan porównał część tego zachowania do wydawania żetonów w salonie gier. Czujecie to? Jeden z największych beneficjentów boomu AI porównuje swój biznes do montowni Arcade’ów i patrząc na rynek trudno nie przyznać mu racji.
W odniesieniu do inwestorów używa buffettowskiej metafory kasyna. Wskazuje, że większość ludzi nie ma pojęcia w co inwestuje a jeśli połączymy to z jego oceną, że większość spółek używających jego produktów przypomina mu nastolatków przepalających kolejne żetony na automacie zanim licznik “continue” zejdzie do zera to jest to dość zatrważające.
Trudno o bardziej niewygodny komentarz ze strony człowieka, którego spółka przygotowuje się do sprzedaży infrastruktury AI za astronomiczne pieniądze. Każdy powinien poważnie zadać sobie pytanie czy ma w portfelu właścicieli salonów gier czy ich bywalców.
Broadcom sprzedaje narzędzia do budowy nowego przemysłu. Nie musi zakładać, że każdy przedsiębiorca wykorzystujący te narzędzia odniesie sukces. Nie musi nawet liczyć, że każdy jego klient ma pojęcie co robi.
Podczas gorączki złota można znakomicie zarabiać na łopatach, nawet jeśli większość poszukiwaczy nigdy nie znajdzie złota.
Problem dla sprzedawcy łopat może pojawić się dopiero wtedy, kiedy poszukiwacze zaczynają kupować łopaty na kredyt.
W mojej analizie Broadcomu jednym z najmocniejszych argumentów inwestycyjnych była widoczność przyszłych przychodów.
Spółka przedstawiła ścieżkę około 115 mld dolarów przychodów z półprzewodników AI w FY2027 oraz około 230 mld dolarów potencjalnych przychodów w FY2028. Hock Tan mówił również o możliwości przekroczenia 30 dolarów zysku na akcję. A jak już wspomniałem w kontekście ostatnich ośmiu calli oceniam te prognozy jako konserwatywne.
To gigantyczne liczby a według mnie mogą zwiastować jeszcze większe wyniki ale jednak 230 mld dolarów to deklarowana przez zarząd widoczność potencjalnego popytu, a nie 230 mld dolarów bezwarunkowo zakontraktowanego backlogu.
Broadcom może zabezpieczyć technologię, zdolności produkcyjne, komponenty i harmonogram dostaw. Ale nie kontroluje wszystkich warunków, od których zależy uruchomienie centrów danych przez klientów.
Potrzebne są jeszcze energia, budynki, chłodzenie, przyłącza i - rzecz najważniejsza - pieniądze.
Alphabet, Microsoft czy Meta mają ogromne istniejące biznesy i własne źródła gotówki. Ich sytuacja jest inna niż podmiotu, który buduje infrastrukturę przede wszystkim dzięki kolejnym rundom finansowania. Ten drugi może mieć równie ambitny plan rozbudowy i równie duże zapotrzebowanie na akceleratory. Ale jeżeli banki i inwestorzy przestaną finansować jego wizję, to finalnie to zapotrzebowanie może nie zamienić się w przychód Broadcomu.
I dlatego tak interesujące są doniesienia o pracach AVGO nad zorganizowaniem ponad 50 mld dolarów finansowania infrastruktury chipowej związanej z OpenAI. Nie chodzi o to, że finansowanie długiem jest czymś złym. Infrastruktura od zawsze powstawała przy udziale kredytu. Elektrownie, autostrady, sieci telekomunikacyjne - wszystko to wymaga olbrzymiego kapitału, zanim zacznie generować przychody.
Pytanie brzmi, czy przyszłe przepływy pieniężne uzasadniają dzisiejsze zobowiązania. A przede wszystkim: kto poniesie straty, jeśli nie uzasadnią?
Jeżeli ryzyko pozostaje u inwestorów finansujących projekt, Broadcom może nadal być znakomicie prosperującym dostawcą.
Jeżeli jednak producent chipów zaczyna gwarantować wartość infrastruktury, wspierać jej finansowanie albo pośrednio przejmować część ryzyka ekonomicznego klientów, tak jak robi to już Nvidia, sytuacja staje się trochę bardziej skomplikowana.
Dlatego czytając wywiad Taba trudno nie zadać pytania czy rynek nie przechodzi właśnie od finansowania innowacji do finansowania oczekiwań dotyczących przyszłej monetyzacji innowacji?
To ważna różnica. We wczesnej fazie wielkiej zmiany technologicznej kapitał finansuje badania, pierwsze produkty i budowę przewagi konkurencyjnej. Potem pojawiają się klienci, przychody i coraz większe inwestycje.
W pewnym momencie oczekiwania mogą jednak zacząć wyprzedzać zdolność gospodarki do zarabiania na nowej technologii.
Nie oznacza to automatycznie końca hossy. Wręcz przeciwnie: takie okresy potrafią trwać długo, szczególnie jeśli dostawcy infrastruktury nadal publikują rekordowe wyniki.
Historyczna analogia z internetem jest pouczająca. Internet rzeczywiście zmienił świat. Problem polegał na tym, że część infrastruktury telekomunikacyjnej budowano w tempie, którego późniejszy popyt nie był w stanie natychmiast wykorzystać.
Technologia wygrała. Nie wszyscy inwestorzy zarobili. Dzisiejsza sytuacja nie jest jednak prostą powtórką roku 2000. Najwięksi nabywcy infrastruktury AI to również przedsiębiorstwa o ogromnych przepływach pieniężnych, ugruntowanych modelach biznesowych i realnej zdolności finansowania inwestycji.
To zasadnicza różnica. Jednocześnie pojawianie się coraz większych struktur finansowania infrastruktury, gwarancji i wieloletnich zobowiązań wskazuje, że sam entuzjazm technologiczny przestaje wystarczać. Rynek musi coraz poważniej odpowiedzieć na pytanie o zwrot z zainwestowanego kapitału.
Moja interpretacja jest następująca: nie jesteśmy już na etapie, na którym inwestorzy zastanawiają się, czy AI znajdzie zastosowanie. Jesteśmy na etapie, na którym finansują z góry jej przyszłe, masowe zastosowanie, nawet jeśli - jak wskazuje Tan - mało kto ma pomysł na monetyzację.
To nie musi oznaczać pęknięcia bańki czy bessy. Oznacza jednak, że dalszy przebieg hossy będzie coraz bardziej zależał od realnej monetyzacji, a coraz mniej od samej obietnicy technologicznej rewolucji. Inwestorzy po prostu są niecierpliwi, zwłaszcza inwestorzy instytucjonalni, a postęp często postępuje wolniej od ich oczekiwanej stopy zwrotu. Wtedy mogą pojawić się prawdziwe okazje zakupowe. Oby!
Dlatego nie traktuję słów Tana jako ostrzeżenia przed natychmiastowym załamaniem Broadcomu czy AI trade w ogóle. Nie wycofał on swojej roadmapy ani nie ogłosił kryzysu płatniczego klientów.
Traktuję je raczej jako przypomnienie, że doskonały biznes może funkcjonować w branży, w której nie wszystkie inwestycje okażą się doskonałe.
Charlie Munger przez całe życie przypominał inwestorom, żeby nie mylili świetnej historii ze świetną inwestycją.
Hock Tan zdaje się przypominać coś podobnego swoim klientom. Nie należy mylić świetnej technologii z równymi korzyściami dla wszystkich jej beneficjentów.
To nie jest porada inwestycyjna. Jestem akcjonariuszem nie poradcą i jako akcjonariusz lubię być na bieżąco z wypowiedziami prezesów moich spółek.
