Na pierwszy rzut oka wydaje się, że powodów jest aż za dużo. Przychody rosną. Spółka płaci dywidendę. Bilans wygląda rozsądnie. Portfel zamówień rośnie. B-Act pojawia się przy wielkich projektach infrastrukturalnych, energetyce, portach, obronności i Ukrainie.

Problem w tym, że kiedy zacząłem B-Act analizować dokładniej, szybko okazało się, że najciekawsze pytanie nie brzmi: „Jak duży jest backlog?” Tylko: „Ile z tego wszystkiego ostatecznie zostanie dla akcjonariusza?” Czyli standardowo bo jako akcjonariusz interesuję się głównie tym co spółka może zrobić dla mnie.

Najpierw liczby
W 2024 roku B-Act osiągnął 27,9 mln zł przychodów, a w 2025 już niemal 33 mln zł. EBIT za 2025 wyniósł 2,68 mln zł, zysk netto 1,80 mln zł, a przepływy operacyjne 2,68 mln zł. Spółka zakończyła rok z 9,79 mln akcji, co dawało około 18 groszy zysku na akcję. To nie jest więc modny ostatnio przypadek inwestycyjny „kiedyś będziemy zarabiać pieniądze, ale na razie mamy dużo do obiecania”. B-Act zarabia. Ma ciekawy portfel zamówień. 17 marca 2025 roku spółka raportowała 160,9 mln zł zakontraktowanych i nierozliczonych projektów, z czego 80,8 mln pozostawało do zafakturowania. 11 sierpnia 2026 było to już odpowiednio 223,7 mln i 144 mln zł.

Backlog urósł o około 39%, ale część pozostająca do zafakturowania aż o 78% ale 223 miliony to są przyszłoroczne przychody. Jednym z największych nowych projektów jest nadzór nad fragmentem Zachodniej Obwodnicy Szczecina, obejmującym m.in. tunel pod Odrą. Kontrakt konsorcjum ma wartość około 35,7 mln zł brutto. Tyle że usługi mają być świadczone przez wiele lat i przez pryzmat czasu wielki backlog zaczyna wyglądać zupełnie inaczej. To nie jest kolejka ciężarówek pełnych pieniędzy czekających przed siedzibą B-Act. To raczej wieloletni magazyn potencjalnych przychodów, z którego towar będzie wydawany partiami. Sam prezes Adam Białachowski powiedział w wywiadzie dla Strefy Inwestorów wprost, że 144 mln zł nie należy traktować jako kwoty do rozpoznania w rok czy dwa. Według jego wyjaśnienia w przypadku konsorcjów B-Act ujmuje w backlogu jedynie część wynagrodzenia przypadającą spółce, a 144 mln zł brutto odpowiada około 117 mln zł potencjalnych przychodów netto. To ważne wyjaśnienie.

Ale pamiętajmy: to wypowiedź prezesa w wywiadzie, nie dodatkowa nota do sprawozdania finansowego. Dlatego potraktowałem ją jako element układanki, a nie koniec analizy.

Poszedłem więc na budowę. Nie dosłownie. Jeszcze... Zrobiliłem za to coś, czego w analizach małych spółek brakuje zaskakująco często. Popytałem ludzi z branży. Rozmawiałem niezależnie z osobami pracującymi przy dużych inwestycjach budowlanych i nadzorze. Nie znali się wzajemnie i nie dostali żadnej tezy do potwierdzenia. Obraz wyłaniający się z tych rozmów był dużo mniej instagramowy niż backlog. Usługi nadzorcze są biznesem bardzo osobowym. Trzeba mieć ludzi z odpowiednimi uprawnieniami, doświadczeniem i referencjami. Specjaliści często pracują w różnych elastycznych formach współpracy, w tym B2B. Wieloletnie kontrakty oznaczają ekspozycję na rosnące wynagrodzenia. Do tego dochodzi ryzyko przesuwania harmonogramów oraz opóźnień w rozliczeniach. Wieloletni kontrakt to duże ryzyko niedoszacowania. Spółka jest dla ludzi z branży nadzorów, z którymi rozmawiałem anonimowa a jej portfolio na stronie nie robi szczególnego wrażenia na branżowcu. Z drugiej strony potwierdzili, że w tej branży referencje są walutą. B-Act realizuje część największych projektów w konsorcjach z bardziej rozpoznawalnymi podmiotami. Pierwsza interpretacja była oczywista: skoro potrzebujesz partnera i jego doświadczenia, to może twój moat nie jest jeszcze specjalnie głęboki.

Po chwili przyszła jednak ciekawsza myśl. A co, jeśli właśnie na tym polega strategia? Dzisiaj korzystasz z cudzych referencji, żeby wejść do ligi, do której sam jeszcze nie masz biletu. Realizujesz duży projekt. Zdobywasz własne referencje. Przy kolejnym przetargu potrzebujesz partnera mniej a po kilku takich projektach to ktoś zaczyna potrzebować ciebie. To byłby bardzo Fisherowski mechanizm budowania przewagi. Co ciekawe, później prezes w wywiadzie powiedział, że pełnienie funkcji lidera konsorcjum buduje referencje otwierające dostęp do przetargów tej skali.

Hipoteza dostała więc wsparcie. Ale jeszcze nie dowód. Tym bardziej, że jest jeszcze jeden problem: więcej kontraktów oznacza więcej ludzi W biznesie software'owym można czasem sprzedać milionową kopię produktu niemal bez zwiększania zatrudnienia. Inżynier nadzoru niestety nie jest licencją wielostanowiskową.

Dlatego jednym z najważniejszych pytań jest skalowalność kosztów osobowych. Prezes twierdzi w wywiadzie, że wartość pojedynczego kontraktu może rosnąć szybciej niż wymagany zespół nadzoru. Ale jednocześnie przyznał, że koszty zespołu w 2026 roku wyraźnie wzrosły mimo niższych przychodów, ponieważ spółka przygotowuje ludzi do realizacji nowego backlogu. B-Act mówi również o wykorzystaniu konsorcjów do elastycznego kształtowania zasobów oraz o rozwijaniu automatyzacji i narzędzi AI. To może być początek dźwigni operacyjnej albo może się okazać, że każdy kolejny milion przychodów potrzebuje kolejnego zaciągu drogich specjalistów. Na razie nie wiem i właśnie dlatego chciałem poznać strukturę kosztów osobowych: jaki udział stanowi UoP, jaki B2B oraz jak zarząd oczekuje zmiany kosztów ludzi przy wzroście przychodów o 25 czy 50%.

Bo backlog jest efektowny ale przychód na łebka jest bardziej użyteczny analitycznie. Skoro już mowa o problemach analitycznych to w sprawozdaniu za 2024 rok pojawiła się rzecz, której nie rozumiem. B-Act wykazał około 2,2 mln zł ujemnych przepływów inwestycyjnych. W rachunku przepływów pieniężnych wydatki na nabycie WNiP i rzeczowych aktywów trwałych wynosiły około 2,595 mln zł. Jednocześnie nota środków trwałych pokazywała około 750,6 tys. zł zwiększeń opisanych jako „nabycie” oraz około 1,835 mln zł „innych zwiększeń”, z czego około 1,792 mln zł dotyczyło środków transportu. Rok później sytuacja wyglądała już zupełnie inaczej: przepływy inwestycyjne za 2025 wyniosły jedynie około -302 tys. zł. Nie twierdzę, że znaleźliśmy coś złego, tylko że jako inwestor nie powinien zgadywać, gdzie poszło 2,6 mln zł. Powinien zapytać. Więc zapytałem.

Przy okazji wysłałem jeszcze jedenaście innych pytań. Skoro już pozbierałem informacje z niestandardowych źródeł a spółka wciąż nie przestała mnie intrygować na tyle, żeby zapukać do jej drzwi, postanowiłem nie pytać, czy „zarząd jest optymistycznie nastawiony do przyszłości”. Założyłem, że jest. Zarządy mają taką tendencję. Jak nie mają to się dzieją takie rzeczy jak po ostatnim Investors Day w McDonaldsie - swoją drogą na pewno do tej spółki wrócę.

Ale wracając do moich pytań do IR B-Act zapytałem między innymi jak wygląda zapadalność backlogu w kolejnych 12, 24 i dalszych miesiącach; jaka część ekonomiki kontraktów konsorcjalnych rzeczywiście przypada B-Act; czy ten udział zwiększa się wraz z budowaniem własnych referencji; jak działają mechanizmy waloryzacji wieloletnich kontraktów; jaka jest struktura UoP/B2B; jak rosną koszty osobowe przy skalowaniu; jak wygląda DSO i udział należności przeterminowanych; czy rozwój działalności wykonawczej będzie wymagał CAPEX-u; czy potrzebny będzie własny park maszynowy, leasing czy podwykonawcy; jak zarząd myśli o przyszłych emisjach oraz, najważniejsze, co ma sprawić, że za pięć czy dziesięć lat wzrośnie zysk przypadający na jedną akcję, a nie tylko przychody i backlog.

To ostatnie pytanie nie jest przypadkowe. B-Act już raz pokazał różnicę między wzrostem firmy a wzrostem wartości dla akcjonariusza. W 2023 roku spółka przeprowadziła emisje serii C i D, pozyskując łącznie około 4,2 mln zł. Kapitał pomógł zwiększyć skalę działalności. Przychody pomiędzy 2022 a 2025 rokiem wzrosły z około 13,8 mln do prawie 33 mln zł. Akcjonariusz nie posiada „przychodów spółki”. Posiada akcje.

Po emisjach liczba akcji wzrosła, więc wzrost ekonomiki przypadającej na jedną akcję nie był tak imponujący co wzrost samego biznesu. To nie oznacza, że emisje były błędem. Jeżeli pozyskany kapitał pozwoli zbudować trwałe referencje, wejść do większych kontraktów i podnieść przyszłą rentowność, mogą się jeszcze okazać bardzo dobrą alokacją kapitału. Ale właśnie dlatego nie interesuje mnie wyłącznie, że backlog rośnie. Interesuje mnie czy EPS i FCF na akcję też rośnie.

A co odpowiedział B-Act? Najpierw nic. Po tygodniu wysłaliśmy krótkie ponaglenie. Następnego dnia otrzymaliśmy potwierdzenie, że spółka dostała pytania, a ze względu na ich obszerny zakres oraz konieczność opracowania poszczególnych zagadnień potrzebuje więcej czasu i wróci z odpowiedziami „w najbliższym czasie”. To było fair. Czekałem. W międzyczasie prezes udzielił obszernego wywiadu Strefie Inwestorów, w którym poruszył zaskakująco wiele tematów z moich pytań: ekonomikę backlogu, skalowalność zespołu, referencje konsorcjalne, waloryzację, kapitał obrotowy, presję płacową, automatyzację oraz politykę dywidendową.

Do dnia zamknięcia tego tekstu nie otrzymałem jednak pełnej odpowiedzi na moje pytania a że minęło z nakładem trzy tygodnie postanowiłem podzielić się chociaż tym co sam sobie wywnioskowałem.

A wywnioskowałem sobie, że 2026 nie wygląda dla B-Act tak dobrze. I tego nie udało mi się przykryć backlogiem. Pierwsze półrocze 2026 przyniosło 9,74 mln zł przychodów wobec 19,64 mln rok wcześniej. Sam drugi kwartał dał 5,90 mln zł przychodów. Zarząd tłumaczy rok jako okres mobilizacji nowych, dużych kontraktów, których przychody będą pojawiały się w kolejnych kwartałach i latach. To wyjaśnienie jest logiczne. Ale inwestowanie ma tę paskudną właściwość, że logiczne wyjaśnienia najlepiej wyglądają po potwierdzeniu ich w rachunku wyników. Dlatego najbliższe kwartały będą dla B-Act bardzo ważne i będę się im uważnie przyglądać. Jeżeli backlog zacznie przechodzić przez revenue, a revenue przez EBIT i cash flow, dostanę dowód, że 2026 rzeczywiście był okresem inwestowania przed wzrostem.

Jeżeli nie będziemy mieli bardzo duży backlog i pewnie kolejne logiczne , dlaczego znowu trzeba poczekać.

Natomiast największy problem z B-Act to nie biznes. Jest nim cena, którą trzeba zapłacić, zanim biznes udowodni najciekawsze elementy tezy. Za 2025 rok B-Act zarobił około 1,80 mln zł, czyli około 0,184 zł na akcję. Nie wgłębiając się tu w szczegóły mojej metody ustalania wartości wewnętrznej obecny kurs przy tych wynikach nie daje mi marginesu bezpieczeństwa, którego oczekuję od małej spółki o niskiej płynności. Przy kursie 2,0–2,3 zł i niepogorszonej tezie pewnie ten margines już bym miał.

Dlatego B-Act trafia na watchlista. Nie do kosza. Na watchlista. Z całą pewnością jakościowo bliżej spółce do omówionej już Mennicy Skarbowej czy Grupy Klepsydra niż zupełnie nie przekonujących mnie Gamivo czy Madkomu. B-Act ma działający od lat biznes. Ma klientów. Ma zysk. Ma dywidendę. Ma potężny portfel projektów. Ma ekspozycję na infrastrukturalny boom w Polsce. To pewnie uzasadnia kurs widocznie poszukiwacze tej tezy inwestycyjnej już B-Act znaleźli. Buduje referencje, które za kilka lat mogą być znacznie więcej warte niż dzisiejszy przychód z projektów na których je zdobywa.

To nie jest porada inwestycyjna. To kolejny artykuł w ramach mojego projektu "czy na NewConnect są spółki, na których Buffett robiłby swoje 50% rocznie?"